ماده 181

عادل کسی است که در نظر قاضی یا شخصی که بر عدالت وي گواهی میدهد، اهل معصیت نباشد.

شهادت شخصی که اشتهار به فسق داشته باشد، مرتکب گناه کبیره شود یا بر گناه صغیره اصرار داشته باشد

تا احراز تغییر در اعمال او و اطمینان از صلاحیت و عدالت وي، پذیرفته نمیشود.